طلاق جارى نيست. و همچنين جايى كه زن را به عقد موقّت در آورد و بعد از دخول مدّت او را ببخشد و آنگاه با او ازدواج دائم كرده و قبل از دخول طلاقش دهد، نيز همين حكم را دارد. بنابراين اگر كسى خيال كند كه ممكن است چند نفر در يك روز با يك زن جوان ازدواج كنند به اين صورت كه زيد او را عقد موقّت نمايد و با او جماع كرده و مدت او را ببخشد و سپس رجوع كرده بلافاصله قبل از دخول طلاقش دهد اين كار فاسد است.

مسأله ١٠- زنى كه به صورت رجعى مطلقه شده است در حكم همسر است يعنى تا زمانى كه در عده است احكام زوجه را دارد مگر آنكه دليل دلالت كند به استثناء حكمى از احكام زوجه وگرنه همه احكام زوجه را دارد يعنى نفقه او و سكنا و لباس‌اش به عهده شوهر اوست البته به آن شرطى كه قبل از طلاق ناشزه نبوده باشند؛ در حال حاضر ناشزه نشده باشد و نيز اگر شوهر در همين ايام عده از دنيا برود و از وى ارث مى‌برد و اگر زن هم فوت كرد شوهر از او ارث مى‌برد و نيز همان طور كه اگر مطلقه نبود ازدواج شوهر او با خواهرش حرام بود در اين حال نيز حرام است. همان‌گونه كه قبل از طلاق اگر همسر چهارم بود شوهر نمى‌توانست زن دائمى پنجم بگيرد و با عده رجعى نيز نمى‌تواند.

همان‌گونه كه قبل از طلاق خرج كفن و دفن، فطريه زن با شوهر است در زمان عده رجعى نيز همين‌گونه است به خلاف مطلقه بائن مانند اينكه مهرش را بخشيده تا طلاقش را بگيرد كه او مختلعه مى‌گويند و نيز همانند زنى كه نه شوهر از او راضى است و نه او از شوهر و چيزى از مهر خود را به شوهر ببخشد كه شوهر طلاقش دهد كه به آن طلاق مبارات مى‌گويند و همانند زنى كه شوهرش براى دفعه سوم او را طلاق داده است كه هر سه قسم بائن است و بعد از وقوع آن ديگر هيچ اثرى از آثار زناشويى بين آنهاباقى نمى‌ماند؛ نه در ايام عده و نه بعد از آن. بله اگر زن در همين طلاق‌هاى بائن از شوهرش حمل داشته باشد مستحق نفقه و جامه و سكنا مى‌باشد تا زمانى كه وضع حمل نمايد همان‌طور كه گذشت.

مسأله ١١- اگر مردمى در حالى كه مريض است زن خود را طلاق دهد و به همان مرض از دنيا برود همسر او تا مدّت يك سال از زمان طلاق از او ارث مى‌برد. پس اگر شوهر به مرض ديگر و يا به همان مرض بعد از گذشت يكسال از دنيا رفت ديگر زن از او ارث نمى‌برد. چه آن طلاق رجعى باشد چه بائن و اين حكم سه شرط دارد. شرط اوّل اين كه زن شوهر نكرده باشد پس اگر بعد از اتمام عده‌اش شوهر كند و بعداً شوهر قبلى او از دنيا برود، ديگر از او ارث نمى‌برد. دوم اينكه شوهر از مرضى كه در آن حمل زن را طلاق داده است از دنيا برود و بهبودى حاصل نكند پس اگر تندرست گشت و دوباره بيمار شد