فقيهان امامى و عرصه هاى ولايت فقيه از قرن چهارم تا سيزدهم - قاسمي، محمد علي و همکاران - الصفحة ٩٢٨

[٤٠٤] مشروع نبودن جهاد، بدون امر امام يا منصوب وى ج ١، ص ٢٩٦

[٤٩٧] وجوب جهاد با قيام كنندگان عليه امام عادل ج ١، ص ٢٩٨

[٤٨٣] ابطال امان‌نامه مشرك، در صورت خروج از كشور، بدون اذن امام يا منصوب وى ج ١، ص ٣٠٧

[٤٢٦] امام و تعيين نوع قتل اسيرشدگان در هنگام جنگ ج ١، ص ٣١٦

[٤٣٧] امام و منصوب وى و تعيين وضعيت اسيرشدگان، بعد از پايان جنگ ج ١، ص ٣١٦

[٥٠٦] وجوب جهاد با اهل بغى، در صورت امر امام ج ١، ص ٣٢٥

[٤٥٣] مالكيّت امام بر غنيمت جنگ بدون اذن ج ١، ص ٣٢٧

[٥١٦] لزوم اذن از امام عادل يا منصوب وى براى قتل و جرح در امر به معروف و نهى از منكر ج ١، ص ٣٤١

[٥٣٠] امام عادل يا منصوب وى و اجراى حدود ج ١، ص ٣٤١

[٥٦٥] جواز پذيرش مسئوليت از طرف سلطان عادل ج ١، ص ٣٤٦

[٢١١٣] تحويل مالى كه به نفع ميّت اقرار شده، به حاكم ج ١، ص ٤١٣

[١٢٣٦] تحويل وديعه به حاكم، در صورت وجود عذر و ممكن نبودن تسليم به مالك ج ١، ص ٤٢٢

[١٢١٦] حاكم و الزام مودع به پرداخت هزينه‌هاى وديعه به مستودع ج ١، ص ٤٢٤

[١٢١٨] اذن مستودع از حاكم براى تأمين هزينه‌هاى وديعه، در غيبت مودع ج ١، ص ٤٢٤

[١٢٩٦] پرداخت مخارج حيوان كرايه شده پس از آگاه كردن حاكم ج ١، ص ٤٨٥

[٢١٥٧] مالكيّت امام بر زمين‌هاى مخروبه بدون مالك در بلاد شرك ج ٢، ص ٢٨

[٢١٦٥] لزوم اذن از امام براى احياى زمين موات ج ٢، ص ٢٩

[٢١٦٢] برابرى اعطاى قطعه‌اى از زمين موات با تحجير، در صورت اعطاى آن توسط سلطان ج ٢، ص ٣٢

[٢١٩٥] سلطان و تعيين مهلت و سپس اجبار متصرّف به احيا يا تخليه زمين و در صورت امتناع، بازپس‌گيرى آن ج ٢، ص ٣٢

[٢١٦٦] لزوم اذن از امام براى احياى زمين موات ج ٢، ص ٣٣

[٢١٨٠] امام يا منصوب وى و تعيين منتفع از معدن با قرعه ج ٢، ص ٣٣

[٨١٢] حاكم و اجاره دادن رهن مشاع، هنگام اختلاف مرتهن و شريك ج ٢، ص ٤٦