مسأله ٣٤- اگر كسى كه مشرف به عورت زنان است كور و نابينا باشد، نبايد به او حمله كرد و متعرّض گرديد و اگر چنين شود انجام دهنده ضامن است. همچنين اگر او نزديك بين باشد و چشم‌هاى او دور را نبيند و فاصله او با زنان آن قدر زياد باشد كه يا آنها را نبيند و يا آنكه آنها را تشخيص ندهد، همين حكم در برابر او مجرى است.

مسأله ٣٥- اگر چشم چران و ناظر به پسر صاحب خانه با شهوت و لذت نگاه كند، بايد او را از اين كار منع نمايند و اگر به صورت زبانى منع نشد به سوى او تيراندازى شود و اگر به اين واسطه جنايتى عليه او گردد، خونش هدر است.

مسأله ٣٦- اگر چشم چران به خانه‌اى نگاه كند كه در آن چيزى كه نظر انداختن به آن يا به او حرام باشد، وجود نداشته باشد، تير اندازى به سوى او مجاز نيست، و اگر عليه او تير اندازى شود ضامن است.

مسأله ٣٧- اگر چشم چران به ناموس كسى نگاه كرد پس بايد او را منع كرد واگر منع نشد پس مى‌توان به سوى او تيراندازى كرد و يا سنگ انداخت. در اين صورت اگر جنايتى عليه او حاصل گردد و چشم چران ادعا كرد كه بدون قصد نگاه مى‌كرده يا او را نديده، اين ادعا از او شنيده نمى‌شود، ظاهراً هيچ ضمانتى بر تير انداز و يا پرتاب كننده سنگ وجود ندارد.

مسأله ٣٨- اگر فاصله آن قدر دور است كه ديدن ناموس مردم از آن فاصله ممكن نيست ليكن آنان به وسيله ى چشم مسلّح نگاه نمايد، همانند نگاه كردن از نزديك است. پس دفع او به آنچه كه قبلًا گفته شد مجاز است و اگر جنايتى عليه او شود خونش هدر است.

مسأله ٣٩- اگر چشم چران آينه‌اى نصب نمايد و به وسيله‌ى آن به ناموس ديگران نظر بياندازد، پس ظاهراً او مانند چشم چران است و همان حكم بر او جارى است. لكن احتياط آن است كه به سوى او تير اندازى نشود و يا سنگ پرتاب نگردد و بايد به نحو ديگرى خود را از شر او نجات دهد و اين احتياط نبايد ترك شود.

مسأله ٤٠- ظاهراً دفاع به آنچه كه گفته شد جايز است هر چند زن بتواند خود را بپوشاند و يا در محلّى وارد شوند كه كسى آنها را نبيند.

مسأله ٤١- انسان مى‌تواند حيوانى را كه براى او و يا مالش خطر ايجاد كرده دفع نمايد.

پس اگر حيوان به اين واسطه معيوب يا تلف شد ضمانى عليه او نيست، و اگر بتواند از دست آن فرار كند ضرر زدن به آن جايز نيست و اگر ضرر زد، ضامن است.