وصيت مى‌كنم به فلان چيز و يا بگويد «بعد از مرگ من، فلان چيز و يا فلان مبلغ را به فلانى بدهيد و يا آن را به او برسانيد» و مانند اين موارد، در وصيّت عهدى كافى است بگويد «بعد از مرگ من، فلان كار را انجام دهيد و چنين و چنان كنيد» ظاهراً نوشتن كافى است حتى اگر هم بتواند تكلّم نمايد. به خصوص در وصيت عهدى به شرطى كه ورثه او به اين علم داشته باشند كه او اين را با قصد و نيّت نوشته است و عبارت آن بايد ظاهراً دلالت بر مقصود نمايد، پس نوشته‌اى موصى به خط و مهر و امضاى او اگر دلالت بر وصيت نمايد كافى است. و بر وصى نيز واجب است كه آن را عملى سازد، بلكه اكتفاء به اشاره‌اى كه معنا را بفهماند حتى با قدرت بر گفتن و نوشتن نيز خالى از قوت نيست هر چند كه به احتياط نزديك‌تر است كه آن را در حال اختيار بنويسيد.

مسأله ٤- وصيت تمليكى براى سه ركن است: ١- موصى ٢- موصى له و ٣- موصى به- وصيت عهدى دو ركن دارد ١- موصى، ٢- موصى به، بله اگر موصى شخص معين را براى انجام سفارش در نظر گرفته باشد اركان وصيت عهدى نيز ٣ عدد مى‌شود كه سومين آن موصى اليه مى‌باشد كه به و وصى نيز گفته مى‌شود.

مسأله ٥- در اينكه وصيت عهدى احتياجى به قبول ندارد، اشكالى نيست. بله اگر شخص معين براى انجام كار مشخص شده باشد قبول وصىّ نيز شرط است. امّا قبول او فقط در مسئول شدنش شرط است نه در صحت وصيت. امّا در وصيت تمليكى اگر تمليك براى نوع باشد، همانند وصيت براى فقراء و سادات در آنجا نيز قبول موصى له شرط نيست. امّا اگر تمليك به شخص معين صورت گرفته باشد، بنابر مشهور قبول او لازم است، امّا ظاهر در اين است كه قبول او در صحت وصيّت و بار شدن آثار و احكام آن مؤثر نيست. لكن اگر شخص بخواهد مالك آن مال وصيّت شده گردد، كافى است وصيّت را قبول نمايد و قبول لازم است و مال به صرف وصيت خود به خود به ملك موصى له در نمى‌آيد، پس بايد گفت كه قبول براى صحت خودش به قبول نياز ندارد، و آن از ايقاعات است. امّا در سببيت مالك شدن موصى له، سبب است و جزو ديگر آن قبول است.

مسأله ٦- در قبول وصيت هر لفظى كه دلالت بر اين معنا نمايد كافى است و عمل نيز كافى است. قبول عملى مانند اينكه موصى‌ به را تحويل بگيرد و در آن تصّرف نمايد.

مسأله ٧- اينكه قبول در زمان حيات موصى باشد و يا بعد از مرگ او فرقى وجود ندارد، هم چنين فرقى نمى‌كند كه بعد از مرگ فوراً قبول نمايد و يا بعد از گذشتن مدّتى.

مسأله ٨- اگر موصى له مقدارى و برخى از افراد وصيت را قبول نمايد و برخى را نيز رد نمايد بنابر اقوى وصيت در آن مقدارى كه قبول كرده صحيح است و در مابقى آن باطل‌