نوع اول- اين است كه نطفه‌اى كه منشأ پيدايش فرزند است، از ميوه‌ها و حبوبات و امثال آن گرفته و آن را در رحم زنى تلقيح كنند و همين نطفه مصنوعى مولودى شود، معلوم است كه در اين فرض آن مولود تنها فرزند مادرش خواهد بود و به غير مادر ملحق نيست. و الحاقش به مادر اشكال ضعيف‌ترى دارد تا الحاق مولود از راه تلقيح نطفه مرد.

نوع دوم- به اين است كه نطفه مرد را بگيرند و در رحمى مصنوعى پرورش دهند آنچنان كه تخم مرغ را در ماشين‌هاى جوجه كشى پرورش مى‌دهند، كه در اين صورت فرزند متولد شده تنها ملحق به مرد صاحب نطفه است و لاغير.

نوع سوم- اين است كه نطفه را از ميوه‌جات و حبوبات گرفته در ماشين پرورش جنين بگذارند تا متولد شود كه در اين فرض به هيچ وجه اشكالى پيش نمى‌آيد و آن كودك ملحق به احدى نيست.

مسأله ٧- اگر از نطفه مردى در رحم مصنوعى كودكى پسر و كودكى ديگر دختر پرورش يابد، اين دو كودك خواهر و برادر پدرى هستند و مادر ندارند، در نتيجه اين دو كودك نمى‌توانند با يكديگر ازدواج كنند، و نيز با ساير محارم پدرى نمى‌تواند آن دو ازدواج كنند هر چند تولد محارم از طريق عادى بوده باشد. و اگر نطفه مصنوعى و رحم طبيعى باشد و از نطفه‌اى مصنوعى در رحم زنى فرزندى پسر و فرزندى ديگر دختر متولد شود، آن دو خواهر و برادر مادرى يكديگرند و پدر ندارند و ازدواج آن دو با هم و با هر كسى كه از طرف مادر محرم آن دو است جايز نيست.

مسأله ٨- اگر پسر و دخترى از ماشين جنين‌پرورى و با نطفه‌اى مصنوعى متولد شوند ظاهر اين است كه نسبتى با هم ندارند، در نتيجه ازدواج آن دو با يكديگر جايز است و از يكديگر ارث هم نمى‌برند هر چند كه نطفه هر دو را به فرض از يك سيب درختى گرفته باشند.

مسأله ٩- اگر طفلى قبل از تمام شدن اقل حمل به شيوه مصنوعى رشد نموده متولد شود مثلًا به وسيله بعضى از اشعه‌ها سير طبيعى او را سرعت ببخشند و يا به عكس، طفلى به شيوه مصنوعى سير طبيعيش كند شود و بيش از اكثر حمل در شكم مادر بماند، در هر دو حال ملحق به پدرش است البته به شرطى كه بدانيم طفل از نطفه آن پدر است، هر چند كه اين فرض در روزگارى براى همه نوزادان طبيعى شود، مثلًا تابش خورشيد به زمين ضعيف شود و يا طبيعت زمين برگردد. و در صورتى هم كه شك داشته باشيم در اينكه كودك از نطفه پدرش است يا نه، باز هم ملحق به پدرش مى‌باشد و همچنين است اگر در بعضى از مناطق مدت طبيعى اكثر حمل‌ها يا اقل حمل‌ها بر خلاف مدت طبيعى‌