مسأله ٨- اگر به مقدار و ارزش نصاب، در داخل حرز ببلعد، سپس اگر در جوف او از بين برود شود مانند طعام، (عضو وى) قطع نمى‌شود و اگر از بين نرود ليكن بيرون آوردن آن متعذر باشد نه قطعى است و نه دزدى و اگر بيرون آوردن آن از جوف او متعذر نباشد، حتى اگر بنا بر عادت او خارج شود، در حالى كه در جوف او مى‌باشد، پس در قطع و عدم آن دو وجه است، كه نظر شبيه‌تر به واقع در صورتى كه اينچنين بلعيدن به خاطر دزدى باشد، قطع است وگرنه قطعى در كار نيست.

فصل ششم: حد محارب‌

مسأله ١- محارب كسى است كه اسلحه‌اش را برهنه مى‌كند يا آن را مجهز و آماده مى‌كند براى آنكه مردم را بترساند و مى‌خواهد در زمين فساد نمايد چه در خشكى باشد چه در دريا، چه در شهر باشد يا در غير آن، چه در روز باشد چه در شب و در صورت تحقق آنچه كه بيان شد، شرط نيست كه از اهل ريبه باشد و مرد و زن در آن مساوى هستند و در ثبوت آن براى كسى كه با قصد مذكور، اسلحه‌اش را بيرون بكشد، در حالى كه او فرد ضعيفى است كه از ترساندنش، براى هيچكس ترسى پيدا نمى‌شود بلكه در بعضى از احيان و اشخاص (چنين ترسى) محقق مى‌شود، ظاهر آن است كه (چنين شخصى) داخل در محارب است.

مسأله ٢- اين حكم براى طليع ثابت نيست و طليع كسى است كه مراقب و نگهبان قافله‌ها و مانند آنها است تا به دوستانش از راهزن خبر دهد، و همچنين اين حكم بر ردء نيز ثابت نيست و ردء كسى است كه براى ضبط اموال، معاونت و كمك مى‌كند و همچنين اين حكم براى كسى كه شمشيرش را بيرون بكشد يا سلاحش را تجهيز كند تا محارب را بترساند و فساد او را دفع كند يا كسى را كه به او قصد سوء نموده دفع كند و مانند اينها از آنچه كه قطع فساد است نه افساد ثابت نمى‌شود.

مسأله ٣- اگر بدون سلاح به شخص ديگرى حمله كند تا مال وى را بگيرد يا او را به قتل برساند، جايز است بلكه دفاع در دومى (دفاع از نفس) واجب است ولو اينكه به قتل وى منجر شود ليكن حكم محارب بر او ثابت نيست و اگر مردم را با تازيانه و عصا و سنگ بترساند در ثبوت اين حكم (بر وى) اشكال است بلكه در دو تاى اولى عدم (ثبوت حكم محارب بر وى) نزديك‌تر به واقع است.

مسأله ٤- محاربه با يك مرتبه اقرار و بنا بر نظر نزديك‌تر به احتياط با دو مرتبه اقرار و نيز با شهادت دو مرد عادل ثابت مى‌شود و شهادت زنان چه به صورت جداگانه و يا به‌