زنى را در فراش خود بيابد و تصور كند كه همسر خودش است پس با او نزديكى نمايد، ليكن اگر زن خودش بالشخصه خود را شبيه همسر مرد نمايد و مرد با وى نزديكى نمايد، حد تنها بر زن جارى مى‌شود نه بر وطى كننده او. و در روايت است كه حد بر زن آشكارا و بر مرد به صورت پنهانى جارى مى‌شود ولى اين روايت ضعيف است و مورد عمل قرار نگرفته است.

مسأله ٨- حد با ادعاى هر آن چيزى كه صلاحيت شبهه واقع شدن در نظر مدعى را داشته باشد ساقط مى‌شود، بنابراين اگر يكى از دو نفر ادعاى شبهه نمايد حد از او ساقط مى‌شود و همچنين است در صورتى كه هر دوى آنها ادعاى شبهه نمايند مگر اينكه امكان نسبت دادن شبهه تنها نسبت به يك نفر آنها وجود داشته باشد كه در اين صورت حد تنها از همان يك نفر ساقط مى‌شود نه از طرف وى. و حد با ادعاى زوجيت تا زمانى كه دروغ و كذب و خلاف آن معين نشود، ساقط مى‌شود و شخص مدعى زوجيت، به سوگند و نيز بينه مكلف نمى‌شود.

مسأله ٩- احصان يا محصن بودن كه رجم به همراه آن واجب است با جمع شدن امورى محقق مى‌شود:

اول- نزديكى با طرفش (همسرش) از قُبُل، و نزديكى در دُبُر احتياطاً موجب رجم نمى‌شود. بنابراين اگر با كسى عقد كند و با در خلوت و تنهايى كامل باشد يا با او در ما بين دو ران يا به غير از حشفه يا به كمتر از مقدار حشفه، در كسى كه سر آلت وى بريده شده است مجامعت و نزديكى نمايد و در حصول دخول شك شود زن و مرد داراى شرايط احصان نيستند و ظاهر آن است كه انزال در تحقق احصان شرط نيست بنابراين در صورتى كه عورت زن و مرد با يكديگر مواجه شده و ملاقات نمايند احصان تحقق پيدا مى‌كند بدون آنكه سلامت خصيه‌ها شرط باشد.

دوم- بنا بر احتياط كسى كه با طرفش (همسرش) نزديكى و وطى مى‌كند بايد بالغ باشد.

بنابراين كودكى كه دخول مى‌نمايد حتى اگر كودك نزديك به بلوغ باشد محصن نيست همان‌گونه كه زن اين‌گونه محصنه نمى‌شود. بنابراين اگر زن را در حالى كه بالغ نيست وطى كند سپس در حالت بلوغ زنا نمايد، بنا بر نظر نزديك‌تر به احتياط محصن نيست حتى اگر زوجيت باقى و مستمر باشد.

سوم- بنا بر احتياط هنگام دخول زوجه‌اش عاقل باشد، بنابراين اگر در حالت صحت ازدواج كند وليكن دخول در حال صحت انجام نگيرد تا اينكه وى مجنون شود و در حالت جنون با او نزديكى نمايد بنا بر احتياط احصان تحقق پيدا نمى‌كند.

چهارم- وطى و نزديكى بر عورتى (عورت همسرى) باشد كه به عقد دائم صحيح يا