خاص زناشويى كه معروف در تمام اذهان است و عرب به آن ازدواج مى‌گويد و در ديگر زبانها هم به ديگر تعابير شناخته مى‌شود، كفايت مى‌كند و در مقام قبول هم كه در طرف قبول واقع است در گفتن بايد همين معناى قبلت را قصد نمايد مگر آنكه به طور كلّى از معناى آن بى خبر باشد، و نداند كه علقه زناشويى با همان لفظ زوّجت و با أنكحت واقع مى‌شود و يا با كلمه موكّلى كه در اين صورت صحت عقد اين شخص مشكل است. هر چند كه بداند نماى اين كلمات براى نكاح به كار مى‌رود.

مسأله ٨- عاقد بايست قصد انشاء داشته باشد به اين معنا كه وقتى لفظ أنكحتُ و يازوّجت را جارى مى‌سازد اين را قصد نمايد كه چيزى كه نبوده را ايجاد نمايد و بين آن طرف عُلقه زناشويى ايجاد نمايد نه اينكه قصد اخبار داشته باشد. طرف قبول هم وقتى اين لفظ را به كار مى‌برد قصد قبول آن چيزى باشد كه او ايجاد كرده است نه اينكه قصد اخبار از وقوع چنين امرى را داشته باشد.

مسأله ٩- در ايجاب و قبول موالات لازم است؛ و نبايست كه بين آنها زياد فاصله بيافتد و بلافاصله بعد از ايجاب قبول نيز واقع گردد.

مسأله ١٠- عقد نكاح بايست منجّز و قطعى باشد و معلّق به چيزى نيز نگردد. پس اگر بگويد فلان زن را به عقد نكاح فلان شخص در آوردم اگر فلان شرط براى آن محقق گردد، و يا اگر فلان روز برسد؛ در اين صورت عقد باطل است. بله، اگر آن را معلّق نمايد به چيزى كه در همان لحظه موجود است مانند اينكه بگويد اگر امروز جمعه باشد فلانى را براى فلانى عقد كردم؛ بعيد نيست كه اين عقد صحيح باشد.

مسأله ١١- عاقد بايست بالغ و عاقل باشد. پس كودك و مجنون حتى ادوارى اگر در حال جنون باشد، نمى‌تواند صيغه عقد را جارى كند، چه بخواهند براى خود عقد ازدواج كنند چه براى ديگرى و نزديك‌تر به احتياط آن است كه از يك سو عبارت كودك مميز را ساقط و بى اعتبار بدانيم و از سوى ديگر اگر كودك مميّز با قصدِ معنى، زنى را به صورت وكالتى يا فضولى براى كسى عقد نمايد و شوهر هم در عقد فضولى آن عقد را اجازه كرد آن زن را براى ديگرى عقد نكنيم و يا اگر دخترى را بدون اذن ولىّ او براى خود عقد كرد و آنگاه بعد از رسيدن به سنّ بلوغ آن عقد را اجازه نمايد، آن دختر را براى ديگرى عقد نكنيم و در صورت اوّل عقد آن زن را دوباره مى‌خوانيم و يا از شوهر بايست طلاق او را گرفت و بعد به ديگرى عقد ببنديم. و در فرض دوم نيز از او بخواهيم كه درباره آن زن را براى خود عقد نمايد و يا او را طلاق دهد. عاقد بايست قاصد باشد. پس اگر كسى به صورت سهوى و يا اشتباهى و يا در حالت مستى زنى را عقد نمايد، عقدش صحيح نيست. بله در خصوص عقد مست اگر بعد از به خود آمدنش عقد در حال مستى خود را