كه ديگر شريكى باقى نمى‌ماند و اگر در آخر بن بست تكه زمينى باقى ماند منحصراً ملك آخرين خانه است. بنابراين، صاحب آن هر گونه تصرّفى كه خواست مى‌تواند در آن نمايد و تصرفات او در آن قطعه نافذ است و براى ديگران جايز نيست كه درون ملك بالكن بزنند و يا اينكه نورگيرى در آنجا باز كنند و باز بر آن سرداب حفر نمايند و با ناودان نصب كنند، مگر با اذن شركاء، هر يك سكنه بن بست حق آمد و شد به خانه خود را دارد، و حق دارد از هر جاى ديوار خانه خود كه خواست دربى باز نمايد. پس همه آن‌ها مى‌توانند دربى داخل‌تر از درب قبلى يا جلوتر از آن باز كنند؛ چه اينكه اين درب را ببندند و چه آن را باز گذارند.

مسأله ٣- كسى كه درون بن بست دربى نداشته است و فقط با آن ديوار مشترك داشته، حق ندارد بدون اذن صاحبان آن در كوچه بن بست دروازه‌اى باز نمايد. بله باز كردن پنجره و منفذ به آن كوچه جايز است و صاحبان بن بست حق جلوگيرى كردن از حق او را ندارند زيرا او در ملك خود تصرف كرده نه در ملك آنها، حال آيا مى‌تواند در ديوار خود براى دريافت نور و هوا دربى باز كند و در آن رفت و آمد نكند؟ اقرب آن است كه جايز است. صاحب بن بست مى‌تواند سند مالكيت خود را محكم كند تا بعدها باعث شبهه نگردد و صاحب آن نورگيرى ادعاى حق نكند.

مسأله ٤- هر كدام از صاحبان بن بست حقّ آمد و شد و نشستن در بن بست را دارند، هم خودشان و هم خانواده آنها و كسانى كه به ميهمانى آنها مى‌آيند، همچنين اگر حيوانى داشته باشند مى‌توانند بار هيزم و علف خود را به داخل كوچه بياندازند و بعداً آن را به داخل خانه ببرند. و اين كار نيازى به اذن ساير شركاء ندارد، هر چند كه در ميان شركاء افرادى قاصر و صغير و ... كه تحت ولايت وجود داشته باشند. در اين گونه تصرفات، لازم نيست بين شركاء رعايت مساوات گردد،

مسأله ٥- كوچه‌ها و خيابان‌هاى عمومى هر چند كه براى عبور و مرور مردم ساخته شده‌اند امّا اگر كسى خواست كار ديگرى در آن انجام دهد مانند اينكه در آن بنشيند و يا نماز بخواند و كارهايى از اين دست انجام دهد جايز است. البته، به شرطى كه كسى از اين كار متضرّر نشود و يا مزاحم ديگران نشود؛ مانند اينكه راه را براى آنان تنگ نكند.

مسأله ٦- تفاوتى ندارد كه: شستن در شارع عام به منظور استراحت باشد يا به منظور داد و ستد. فقط، نبايست ضرر به حال ديگران داشته باشد. البته به شرطى كه در جايى نشسته باشد كه فراخ است و يا اگر ميدان دارد داخل ميدان نشسته باشد تا راه را براى عبور عابرين تنگ نكند. و اگر در اين جاها نشسته باشد هيچ كس حق ندارد او را از آنجا بلند كند.