شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٩٦ - ديدن خوارزمشاه رحمه الله در سيران در موكب خود اسبى بس نادر و تعلق دل شاه به حسن و چستى آن اسب،

چون زبان حسد شود نخاس‌

يوسفى يابى از گزى كرباس‌

بود اميرى را يكى اسبى گزين‌

در گله سلطان نبودش يك قرين‌

او سواره گشت در موكب پگاه‌

ناگهان ديد اسب را خوارزمشاه‌

چشم شه را فر و رنگ او ربود

تا به رجعت چشم شه با اسب بود

بر هر آن عضوش كه افكندى نظر

هر يكش خوش تر نمودى زآن دگر

غير چستى و گشى و روحنت‌

حق بر او افكنده بد نادر صفت‌

پس تجسس كرد عقل پادشاه‌

كين چه باشد كه زند بر عقل راه‌

چشم من پر است و سير است و غنى‌

از دو صد خورشيد دارد روشنى‌

اى رخ شاهان بر من بيدقى‌

نيم اسبم در ربايد بى حقى‌

جادوى كرده است جادو آفرين‌

جذبه باشد آن، نه خاصيات اين‌

فاتحه خواند و بسى لاحول كرد

فاتحه اش در سينه مى افزود درد

زآنكه او را فاتحه خود مى كشيد

فاتحه در جر و دفع آمد وحيد

گر نمايد غير هم تمويه اوست‌

ور رود غير از نظر تنبيه اوست‌

پس يقين گشتش كه جذبه زآن سرى است‌

كار حق هر لحظه نادر آورى است‌

اسب سنگين گاو سنگين ز ابتلا

مى شود مسجود از مكر خدا