شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٠٨ - تفسير قوله

جان بسى كندى و اندر پرده اى‌

زآنكه مردن اصل بد ناورده اى‌

تا نميرى نيست جان كندن‌تمام‌

بى كمال نردبان نايى به بام‌

چون ز صد پايه دو پايه كم بود

بام را كوشنده نامحرم بود

چون رسن يك گز ز صد گز كم بود

آب اندر دلو از چه كى رود

غرق اين كشتى نيابى اى امير

تا بننهى اندر او من الاخير

من آخر اصل دان كو طارق است‌

كشتى وسواس و غى را غارق است‌

آفتاب گنبد ازرق شود

كشتى هش چونكه مستغرق شود

چون نمردى گشت جان كندن دراز

مات شو در صبح اى شمع طراز

تا نگشتند اختران ما نهان‌

دان كه پنهان است خورشيد جهان‌

گرز بر خود زن منى در هم شكن‌

زآنكه پنبه گوش آمد چشم تن‌

گرز بر خود مى زنى خود اى دنى‌

عكس توست اندر فعالم اين منى‌

عكس خود در صورت من ديده اى‌

در قتال خويش بر جوشيده اى‌

همچو آن شيرى كه در چه شد فرو

عكس خود را خصم خود پنداشت او

نفى ضد هست باشد بى شكى‌

تا ز ضد ضد را بدانى اندكى‌

اين زمان جز نفى ضد اعلام نيست‌

اندر اين نشأت دمى بى دام نيست‌

بى حجابت بايد آن اى ذولباب‌

مرگ را بگزين و بردران حجاب‌

نه چنان مرگى كه در گورى روى‌

مرگ تبديلى كهدر نورى روى‌