شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٦٥ - باخبر شدن آن غريب از وفات آن محتسب و استغفار او از اعتماد بر مخلوق و تعويل بر عطاى مخلوق و ياد نعمت هاى حق كردنش و انابت به حق از جرم خود، ثم الذين كفروا بربهم يعدلون

عقل سوار شدن معنى كرده اند.) قرير: روشن.

نقل: كنايت از خورد و خوراك.

طعمه پذير: كنايت از معده، گلو، و آنچه طعام بدان رسد. (او به من طعام خورانيد و تو قدرت خوردن عنايت كردى.)

طيبات: جمع طيبة: پاكيزه‌. و رزقكم من الطيبات‌. (انفال، ٢٦) سمين: فربه.

كز سخاوت ...: او از آنكه مى بخشيد شاديش مى افزود، اما سخاوت و رحم را كه مصدر ان بخشش بود تو در او نهاده بودى.

تنبيهى است از زبان مرد غريب وامدار، از خلق روى گردان و به حق نالان، نا آگاهان را كه آفريده هايى چون خود را مصدر خير و بخشش مى دانند و از خدا كه هر خير و بخششى از اوست غافل مى مانند، حالى كه بخشش آنان هرچند فروان باشد خرد و ناچيز است و اصل آن بخشش نيز از انعام آن عزيز است.