شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٨ - منادى كردن سيد ملك ترمد كه هر كه در سه يا چهار روز به سمرقند رود به فلان مهم، خلعت و اسب و غلام و كنيزك و چندين زر دهم، و شنيدن دلقك خبر اين منادى در ده، و آمدن به اولاقى نزد شاه كه من بارى نتوانم رفتن

خامان: مدعيان ارشاد و راهنمايى.

با طبل و علم: كنايت از بانگ و فرياد برداشته. دعوى كن.

الاقان در فقر: كنايت زا راهنمايان، كه راه كشتن نفس و فقر الى الله را تعليم مى دهند اما خود از آن بى بهره اند.

بايزيد: نگاه كنيد به: ذيل بيت ٩٢٣/ ٢.

از خود سالك شدن: خودسرانه در وادى سلوك در آمدن. خدمت استادى را نپذيرفتن.

دعوى كده: كنايت از خانقاه. مجلس.

خانه داماد: مثلى است معروف: خانه داماد عروسى است خانه عروس هيچ خبر نيست. (امثال و حكم) شدن شرط: انجام يافتن آن.

مرغ آمدن: كنايت از پيام رسيدن.

يار ما: كنايت است از حضرت حق.

ره خالى بودن: نشانه اى پديد نشدن. (در شما اثرى از ارتباط با خدا نيست.) سرار: نهان.