شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٠٥ - بعد مكث ايشان متوارى در بلاد چين در شهر تختگاه و بعد دراز شدن صبر، بى صبر شدن آن بزرگين كه من رفتم الوداع خود را بر شاه عرضه كنم

كرده تمساحى دهان خويش باز

گرد دندان هاش كرمان دراز

از بقيه خور كه در دندانش ماند

كرم ها روييد و بر دندان نشاند

مرغكان بينند كرم و قوت را

مرج پندارند آن تابوت را

چون دهان پر شد ز مرغ او ناگهان‌

در كشدشان و فرو بندد دهان‌

اين جهان پر ز نقل و پر ز نان‌

چون دهان باز آن تمساح دان‌

بهر كرم و طعمه، اى روزى تراش!

از فن تمساح دهر آمن مباش‌

روبه افتد پهن اندر زير خاك‌

بر سر خاكش حبوب مكرناك‌

تا بيايد زاغ غافل سوى آن‌

پاى او گيرد به مكر آن مكردان‌

صد هزاران مكر در حيوان چو هست‌

چون بود مكر بشر كو مهتر است‌

مصحفى در كف چو زين العابدين‌

خنجرى پر قهر اندر آستين‌

گويدت خندان كه اى مولاى من‌

در دل او بابلى پر سحر و فن‌

زهر قاتل، صورتش شهد است و شير

هين مرو بى صحبت پير خبير

جمله لذات هوا مكر است و زرق‌

سوز و تاريكى است گرد نور برق‌

برق نور كوته و كذب و مجاز

گرد او ظلمات و راه تو دراز

نه به نورش نامه توانى خواندن‌

نه به منزل اسب دانى راندن‌

ليك جرم آنكه باشى رهن برق‌

از تو رو اندر كشد انوار شرق‌

مى كشاند مكر برقت بى دليل‌

در مفازه مظلمى شب ميل ميل‌

بر كه افتى گاه و در جوى اوفتى‌

گه بدين سو گه بدآن سوى اوفتى‌

خود نبينى تو دليل اى جاه جو

ور ببينى رو بگردانى از او

كه سفر كردم در اين ره شصت ميل‌

مر مرا گمراه گويد اين دليل‌

گر نهم من گوش سوى اين شگفت‌

ز امر او راهم ز سر بايد گرفت‌

من در اين ره عمر خود كردم گرو

هرچه بادا باد اى خواجه برو

راه كردى! ليك در ظن چو برق‌

عشر آن ره كن پى وحى چو شرق‌

طن لا يغنى من الحق خوانده اى‌

وز چنان برقى ز شرقى مانده اى‌