شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٦٣ - حكايت آن سه مسافر مسلمان و ترسا و جهود و آن كه به منزل قوتى يافتند و ترسا و جهود سير بودند، گفتن اين قوت را فردا خوريم مسلمان صائم بود گرسنه ماند از آنكه مغلوب بود

يك زمانى هركسى آورد رو

سوى ورد خويش از حق فضل جو

مؤمن و ترسا جهود و گبر و مغ‌

جمله را رو سوى آن سلطان الغ‌

بلكه سنگ و خاك و كوه و آب را

هست واگشت نهانى با خدا

اين سخن پايان ندارد هر سه يار

رو به هم كردند آن دم ياروار

آن يكى گفتا كه هر يك خواب خويش‌

آنچه ديد او دوش، گو آور به پيش‌

هر كه خوابش بهتر اين را او خورد

قسم هر مفضول را افضل برد

آنكه اندر عقل بالاتر رود

خوردن او خوردن جمله بود

فوق آمد جان پر انوار او

باقيان رابس بود تيمار او

عاقلان را چون بقا آمد ابد

پس به معنى اين جهان باقى بود

هركس به زبانى صفت حمد تو گويد

بلبل به غزلخوانى و قمرى به ترانه‌

زآنكه خود ممدوح جز يك بيش نيست‌

كيشها زين روى جز يك كيش نيست‌

دان كه هر مدحى به نور حق رود

بر صور و اشخاص عاريت بود

از جهود و مشرك و ترسا و مغ‌

جملگى يكرنگ شد زآن الپ الغ‌

آن جوادى كه جمادى را بداد

اين خبرها وين امانت وين سداد

مر جمادى را كند فضلش خبير

عاقلان را كرده قهر او ضرير