شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٠٧ - لابه كردن موش مر چغز را كه بهانه مينديش و در نسيه مينداز انجاح اين حاجت مرا، كه فى التأخير آفات و الصوفى ابن الوقت

بهى: بهى: نيك، روشن (درون).

فن: اثر، عمل.

ان فراست: فراسة: در اصطلاح عارفان معاينه سر است و مكاشفه آن، كه: «اتقوا فراسة المؤمن.» (نگاه كنيد به: ذيل بيت ١٥٥٩/ ٢) پيل و سيران بيت: اشارت است به داستان آورد ابرهه پيلان خود را براى ويران ساخت خانه كعبه. (نگا كنيد به: ذيل بيت ٣٤٢٠/ ٢) چنانكه در تفسيرها آمده است: «چون پيلان را بياراستند و آهنگ خانه خواستند كردن. آن پيل مهتر فرو خفت و چندان كه او را زدند، از آن جانب يك گام ننهاد و اگر روى او به راهى ديگر مى كردند به شتاب مى رفت و چون روى او به كعبه مى نهادند فرو مى خفت.» (تفسير ابوالفتوح رازى، ج ٢، ص ٤٠٨) هيت: بيا، بشتاب. اشارت است بدانچه در قرآن كريم آمده است در مكالمه زن عزيز با يوسف (ع): و قالت هيت لك قال معاذ الله‌. (يوسف، ٢٣) لت: زدن.

صول: حمله. صول افزا: پياپى حمله برنده.

صد اسبه: كنايت از سخت شتابان.

با ورود: آگاه (برنهانى ها).

از پدر خواستن: گرفته از قرآن كريم است: أرسله معنا غدا يرتع و يلعب‌: گفتند فردا او راى با ما روانه كن تا در سبزه زار بگردد و بازى كند. (يوسف، ١٢) دادر: برادر.

مينديش از ضرر: گرفته از قرآن كريم است: قالوا يا أبانا ما لك لا تأمنا على يوسف و إنا له‌