شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٥٦ - معاتبه مصطفى

گفت اى صديق آخر گفتمت‌

كه مرا انباز كن در مكرمت‌

گفت ما دو بندگان كوى تو

كردمش آزاد من بر روى تو

تو مرا مى دار بنده و يار غار

هيچ آزادى نخواهم زينهار

كه مرا از بندگيت آزادى است‌

بى تو بر من محنت و بى دادى است‌

اى جهان را زنده كرده از اصطفا

خاص كرده عام را خاصه مرا

خواب ها مى ديد جانم در شباب‌

كه سلامم كرد قرص آفتاب‌

از زمينم بركشيد او بر سما

همره او گشته بودم ز ارتقا

گفتم اى ماخوليا بود و محال‌

هيچ گردد مستحيلى وصف حال‌

چو تو را ديدم بديدم خويش را

آفرين آن آينه خوش كيش را

چون تو را ديدم محالم حال شد

جان من مستغرق اجلال شد

چون تو را ديدم خود اى روح البلاد

مهر اين خورشيد از چشمم فتاد

گشت عالى همت از نو چشم من‌

جز به خوارى ننگرد اندر چمن‌

نور جستم خود بديدم نور نور

حور جستم خود بديدم رشك حور

يوسفى جستم لطيف و سيم تن‌

يوسفستانى بديدم در تو من‌

در پى جنت بدم در جست و جو

جنتى بنمود از هر جزو تو

هست اين نسبت به من مدح و ثنا

هست اين نسبت به تو قدح و هجا