شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧ - وانمودن پادشاه به مرا و متعصبان در راه اياز سبب فضيلت و مرتبت و قربت و جامگى او بر ايشان بر وجهى كه ايشان را حجت و اعتراض نماند

چون اميران از حسد جوشان شدند

عاقبت بر شاه خود طعنه زدند

كين اياز تو ندارد سى خرد

جامگى سى امير او چون خورد

شاه بيرون رفت با آن سى امير

سوى صحرا و كهستان صيد گير

كاروانى ديد از دور آن ملك‌

گفت اميرى را برو اى مؤتفك‌

رو بپرس آن كاروان را بر رصد

كز كدامين شهر اندر مى رسد

رفت و پرسيد و بيامد كه ز رى‌

گفت عزمش تا كجا؟ درماند وى‌

ديگرى را گفت رو اى بوالعلا

باز پرس از كاروان كه تا كجا

رفت و آمد گفت تا سوى يمن‌

گفت رختش چيست هان اى مؤتمن‌

ماند حيران گفت با ميرى دگر

كه برو واپرس رخت آن نفر

باز آمد گفت از هر جنس هست‌

اغلب آن كاسه هاى رازى است‌

گفت كى بيرون شدند از شهر رى‌

ماند حيران آن امير سست پى‌

همچنين تا سى امير و بيشتر

سست راى و ناقص اند كر و فر

گفت اميران را كه من روزى جدا

امتحان كردم اياز خويش را

كه بپرس از كاروان تا از كجاست‌

او برفت اين جمله واپرسيد راست‌

بى وصيت بى اشارت يك به يك‌

حالشان دريافت بى ريبى و شك‌

هرچه زين سى مير اندر سى مقام‌

كشف شد زو آن به يك دم شد تمام‌