شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٦٦ - حكايت صدر جهان بخارا كه هر سائلى كه به زبان بخواستى از صدقه عام بى دريغ او محروم شدى، و آن دانشمند درويش به فراموشى و فرط حرص و تعجيل به زبان بخوسات در موكب، صدر جهان از وى رو بگردانيد و او هر روز حيله نو ساختى و خود را گاه زن كردى زير چادر و گاه نا

در بخارا خوى آن خواجيم اجل‌

بود با خواهندگان حسن عمل‌

داد بسيار و عطاى بى شمار

تا به شب بودى ز جودش زر نثار

زر به كاغذ پاره ها پيچيده بود

تا وجودش بود مى افشاند جود

همچو خورشيد و چو ماه پاك باز

آنچه گيرند از ضيا بدهند باز

خاك را زر بخش كه بود؟ آفتاب‌

زر از او در كان و گنج اندر خراب‌

هر صباحى يك گره را راتبه‌

تا نماند امتى زو خايبه‌

مبتلايان را بدى روزى عطا

روز ديگر بيوگان را آن سخا

روز ديگر بر علويان مقل‌

بر فقيهان فقير مشتغل‌

روز ديگر بر تهى دستان عام‌

روز ديگر بر گرفتاران وام‌

شرط او آن بود كه كس با زبان‌

زر نخواهد هيچ نگشايد لسان‌

ليك خامش بر حوالى رهش‌

ايستاده مفلسان ديوار وش‌

هركه كردى ناگهان با لب سؤال‌

زو نبردى زين گنه يك حبه مال‌

من صمت منكم نجا بد ياسه اش‌

خامشان را بود كيسه و كاسه اش‌

نادرا روزى يكى پيرى بگفت‌

ده زكاتم كه منم با جوع جفت‌

منع كرد از پير و پيرش جد گرفت‌

مانده خلق از جد پير اندر شگفت‌

گفت بس بى شرم پيرى اى پدر

پير گفت از من توى بى شرم تر