شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٠ - مثل

سوى جامع مى شد آن يك شهريار

خلق را مى زد نقيب و چوبدار

آن يكى را سر شكستى چوب زن‌

وآن دگر را بر دريدى پيرهن‌

در ميانه بى دلى ده چوب خورد

بى گناهى كه برو از راه برد

خون چكان رو كرد با شاه و بگفت‌

ظلم ظاهر بين چه پرسى از نهفت‌

خير تو اين است جامع مى روى‌

تا چه باشد شر و وزرت اى غوى‌

يك سلامى نشنود پير از خسى‌

تا نپيچد عاقبت از وى بسى‌

گرگ دريابد ولى را به بود

زآنكه دريابد ولى را نفس بد

زآنكه گرگ ارچه كه بس استمگرى است‌

ليكش ان فرهنگ و كيد و مكر نيست‌

ورنه كى اندر فتادى او به دام‌

مكر اندر آدمى باشد تمام‌

اى خورنده خونن خلق از راه برد

تا نه آرد خون ايشانت نبرد