شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٣ - متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى، و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شده، ماند پيش پادشاه، صد هزار از غنايم غيبى و عينى بدو رسيد از دولت و نظر آن شاه، مع تقرير بعضه

باد را حق گه بهارى مى كند

در دى اش زين لطف عارى مى كند

بر گروه عاد صرصر مى كند

باز بر هودش معطر مى كند

اين همان باد است كه آمن مى گذشت‌

بود جان كشت و گشت او مرگ كشت‌

دست آنكس كه بكردت دست بوس‌

وقت خشم آن دست مى گردد دبوس‌

يا رب و يا رب بر آرد او ز جان‌

كه ببر اين باد را اى مستعان‌

اى دهان غافل بدى زين باد، رو

از بن دندان در استغفار شو

چشم سختش اشك ها باران كند

منكران را درد، الله خوان كند

چون دم مردان نپذيرفتى ز مرد

وحى حق را هين پذيرا شو ز درد

باد گويد پيكم از شاه بشر

گه خبر خير آورم گه شوم و شر

زآنكه مأمورم امير خود نيم‌

من چو تو غالف ز شاه خود كيم؟

گر سليمان وار بودى حال تو

چون سليمان گشتمى حمال تو

عاريه استم گشتمى ملك كفت‌

كردمى بر راز خود من واقفت‌

ليك چون تو ياقيى من مستعار

مى كنم خدمت تو را روزى سه چار

پس چو عادت سرنگونى ها دهم‌

ز اسپه تو ياغيانه برجهم‌

تا به غيب ايمان تو محكم شود

آن زمان كايمانت مايه غم شود

آن زمان خود جملگان مؤمن شوند

آن زمان خود سركشان بر سر دوند

آن زمان زارى كنند و افتقار

همچو دزد و راهزن در زير دار

ليك گر در غيب گردى مستوى‌

مالك دارين و شحنه خود توى‌

شحنگى و پادشاهى مقيم‌

نه دو روزه و مستعار است و سقيم‌

رستى از بيگار و كار خود كنى‌

هم تو شاه و هم تو طبل خود زنى‌