شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٠٠ - بازدادن شاه گنج نامه را به آن فقير كه بگير ما از سر اين برخاستيم

چونكه رقعه گنج پر آشوب را

شه مسلم داشت آن مكروب را

گشت آمن او ز خصمان و ز نيش‌

رفت و مى پيچيد در سوداى خويش‌

يار كرد او عشق دردانديش را

كلب ليسد خويش ريش خويش را

عشق را در پيچش خود يار نيست‌

محرمش در ده يكى ديار نيست‌

نيست از عاشق كسى ديوانه تر

عقل از سوداى او كور است و كر

زآنكه اين ديوانگى عام نيست‌

طب را ارشاد اين احكام نيست‌

گر طبيبى را رسد زين گون جنون‌

دفتر طب را فرو شويد به خون‌

طب جمله عقل ها منقوش اوست‌

روى جمله دلبران روپوش اوست‌

روى در روى خود آر اى عشق كيش‌

نيست اى مفتون تو را جز خويش خويش‌

قبله از دل ساخت آمد در دعا

ليس للانسان الا ما سعى‌

پيش از آن كو پاسخى بشنيده بود

سال ها اندر دعا پيچيده بود

بى اجابت بر دعاها مى تنيد

از كرم لبيك پنهان مى شنيد

چونكه بى دف رقص مى كرد آن عليل‌

ز اعتماد جود خلاق جليل‌

سوى او نه هاتف و نه پيك بود

گوش اوميدش پر از لبيك بود

بى زبان مى گفت اوميدش تعال‌

از دلش مى روفت آن دعوت ملال‌

آن كبوتر را كه بام آموخته است‌

تو مخوان مى رانش كآن پر دوخته است‌