شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٥٢ - قال النبى

واى كز آواز اين بيست و چهار

كاروان بگذشت و بيگه شد نهار

تا كه تتماجى پزد اولاد را

ديد آن باز خوش خوش زاد را

گر رگ عشقى نبودى كلب را

كى بجستى كلب كهفى قلب را

چونكه دزدى هاى بى رحمانه گفت‌

كه كنند آن درزيان اندر نهفت‌

اندر آن هنگامه تركى از خطا

سخت طيره شد ز كشف آن غطا

شب چو روز رستخيز آن رازها

كشف مى كرد از پى اهل نهى‌

هر كجا آيى تو در جنگى فراز

بينى آنجا دو عدو در كشف راز

آن زمان را محشر مذكور دان‌

وآن گلوى رازگو را صور دان‌

كه خدا اسباب خشمى ساخته است‌

وآن فضايح را به كوى انداخته است‌

بس كه غدر درزيان را ذكر كرد

حيف آمد ترك را و خشم و درد

گفت اى قصاص در شهر شما

كيست استاتر در اين مكر و دغا