شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٢١ - وصيت كردن آن شخص كه بعد از من او برد مال مرا از سه فرزند من، كه كاهل تر است

آن يكى شخصى به وقت مرگ خويش‌

گفته بود اندر وصيت پيش پيش‌

سه پسر بودش چو سه سرو روان‌

وقف ايشان كرده او جان و روان‌

گفت هرچه در كفم كاله و زر است‌

او برد زين هر سه كو كاهل تر است‌

گفت با قاضى و بس اندرز كرد

بعد از آن جام شراب مرگ خورد

گفته فرزندان به قاضى كاى كريم‌

نگذريم از حكم او ما سه يتيم‌

سمع وطاعة مى كنيم او راست دست‌

آنچه او فرمود بر ما نافذ است‌

ما چو اسمعيل ز ابراهيم خود

سر نپيچيم ار چه قربان مى كند

گفت قاضى هر يكى با عاقليش‌

تا بگويد قصه اى از كاهليش‌

تا ببينم كاهل هر يكى‌

تا بدانم حال هر يك بى شكى‌

عارفان از دو جهان كاهل ترند

زآنكه بى شديار خرمن مى برند

كاهلى را كرده اند ايشان سند

كار ايشان را چو يزدان مى كند

كار يزدان را نمى بينند عام‌

مى نياسايند از كد صبح و شام‌

هين ز حد كاهلى گوييد باز

تا بدانم حد آن از كشف راز