شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٠٣ - مؤاخذه يوسف صديق صلوات الله عليه به حبس بضع سنين به سبب يارى خواستن از غير حق و گفتن اذكرنى عند ربك، مع تقريره

آنچنانكه يوسف از زندانيى‌

با نيازى خاضعى سعدانيى‌

خواست يارى گفت چون بيرون روى‌

پيش شه گردد امورت مستوى‌

ياد من كن پيش تخت آن عزيز

تا مرا هم واخرد زين حبس نيز

كى دهد زندانيى در اقتناص‌

مرد زندانى ديگر را خلاص‌

اهل دنيا جملگان زندانى اند

انتظار مرگ دار فانى اند

جز مگر نادر يكى فردانيى‌

تن به زندان جان او كيوانيى‌

پس جزاى آنكه ديد او را معين‌

ماند يوسف حبس در بضع سنين‌

ياد يوسف ديو از عقلش سترد

وز دلش ديو آن سخن از ياد برد

زين گنه كآمد از آن نيكو خصال‌

ماند در زندان ز داور چند سال‌

كه چه تقصير آمد از خورشيد داد

تا تو چون خفاش افتى در سواد

هين چه تقصير آمد از بحر و سحاب‌

تا تو يارى خواهى از ريگ و سراب‌

عام اگر خفاش طبع اند و مجاز

يوسفا دارى تو آخر چشم باز

گر خفاشى رفت در كور و كبود

باز سلطان ديده را بارى چه بود؟

پس ادب كردش بدين جرم اوستاد

كه مساز از چوب پوسيده عماد

ليك يوسف را به خود مشغول كرد

تا نيايد در دلش زآن حبس درد

آنچنانش انس و مستى داد حق‌

كه نه زندان ماند پيشش نه غسق‌