شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٦٢ - حكايت در تقرير همين سخن

آن يكى اسبى طلب كرد از امير

گفت رو آن اسب اشهب را بگير

گفت آن را من نخواهم گفت چون‌

گفت او واپس رو است و بس حرون‌

سخت پس پس مى رود او سوى بن‌

گفت دمش را به سوى خانه كن‌

دم اين استور نفست شهوت است‌

زين سبب پس پس رود آن خودپرست‌

شهوت او را كه دم آمد ز بن‌

اى مبدل شهوت عقبيش كن‌

چون ببندى شهوتش را از رغيف‌

سر كند آن شهوت از عقل شريف‌

همچو شاخى كه ببرى از درخت‌

سر كند قوت ز شاخ نيكبخت‌

چونكه كردى دم او را آن طرف‌

گر رود پس پس رود تا مكتنف‌

حبذا اسبان رام پيش رو

نه سپس رو نه حرونى را گرو

گرم رو چون جسم موسى كليم‌

تا به بحرينش چو پهناى گليم‌

هست هفصد ساله را آن حقب‌

كه بكرد او عزم در سيران حب‌

همت سير تنش چون اين بود

سير جانش تا به عليين بود

شهسواران در سباقت تاختند

خربطان در پيگه انداختند