شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦١ - رفتن قاضى به خانه زن جوحى و حلقه زدن جوحى به خشم بر در و گريختن قاضى در صندوق الى آخره

مكر زن پايانى ندارد رفت شب‌

قاضى زيرك سوى زن بهر دب‌

زن دو شمع و نقل مجلس راست كرد

گفت ما مستيم بى اين آبخورد

اندر آن دم جوحى آمد در بزد

جست قاضى مهربى تا در خزد

غير صندوقى نديد او خلوتى‌

رفت در صنندوق از خوف آن فتى‌

اندر آمد جوحى و گفت اى حريف‌

اى وبالم در ربيع و در خريف‌

من چه دارم كه فداات نيست آن‌

كه ز من فرياد دارى هر زمان‌

بر لب خشكم گشادستى زبان‌

گاه مفلس خوانيم گه قلتبان‌

اين دو علت گر بود اى جان مرا

آن يكى از توست و ديگر از خدا

من چه دارم غير آن صندوق كآن‌

هست مايه تهمت و پايه گمان‌

خلق پندارند زر دارم درون‌

داد واگيرند از من زين ظنون‌

صورت صندوق بس زيباست ليك‌

از عروض و سيم و زر خالى است نيك‌

چون تن زراق خوب و باوقار

اندر آن سله نيابى غير مار

من برم صندوق را فردا به كو

پس بسوزم در ميان چارسو

تا ببيند مؤمن و گبر و جهود

كه در اين صندوق جز لعنت نبود

گفت زن هى درگذر اى مرد از اين‌

خورد سوگندان كه نكنم جز چنين‌

از پگه حمال آورد او چو باد

زود آن صندوق بر پشتش نهاد

اندر آن صندوق قاضى از نكال‌

بانگ مى زد كاى حمال و اى حمال‌

كرد آن حمال آورد راست و چپ نظر

كز چه سو در مى رسد بانگ و خبر

هاتف است اين داعى من اى عجب‌

يا پرى ام مى كند پنهان طلب‌