شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٢٠ - تمثيل مرد حريص نابيننده رزاقى حق را و خزاين و رحمت او را، به مورى كه در خرمنگاه بزرگ با دانه گندم مى كوشد و مى جوشد و مى لرزد و به تعجيل مى كشد و سعت آن خرمن را نمى بيند

مور بر دانه بد آن لرزان شود

كه ز خرمن هاى خوش اعمى بود

مى كشد آن دانه را با حرص وبيم‌

كه نمى بيند چنان چاش كريم‌

صاحب خرمن همى گويد كه هى‌

اى ز كورى پيش تو معدوم شى‌

تو ز خرمن هاى ما آن ديده اى‌

كه در آن دانه به جان پيچيده اى‌

اى به صورت ذره كيوان را ببين‌

مور لنگى رو سليمان را ببين‌

تو نه اى اين جسم تو آن ديده اى‌

وارهى از جسم گر جان ديده اى‌

آدمى ديده است باقى گوشت و پوست‌

هرچه چشمش ديده است آن چيز اوست‌

كوه را غرقه كند يك خم زنم‌

منفذش چون باز باشد سوى يم‌

چون به دريا راه شد از جان خم‌

خم با جيحون برآرد اشتلم‌

زآن سبب قل گفته دريا بود

هر چه نطق احمدى گويا بود

گفته او جمله در بحر بوذ

كه دلش را بود در دريا نفوذ

داد دريا چون ز خم ما بود

چه عجب در ماهيى دريا بود

ديده تن دائما تن بين بود

ديده جان جان پر فن بين بود