شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٨ - حكايت پاسبان كه خاموش كرد تا دزدان رخت تاجران بردند بكلى، بعد از آن هيهاى و پاسبانى مى كرد

پاسبانى خفت و دزد اسباب برد

رخت ها را زير هر خاكى فشرد

روز شد بيدار شد آن كاروان‌

ديد رفته رخت و سيم و اشتران‌

پس بدو گفتند اى حارس بگو

كه چه شد اين رخت و اين اسباب كو؟

گفت دزدان آمدند اندر نقاب‌

رخت ها بردند از پيشم شتاب‌

قوم گفتندش كه اى چون تل ريگ‌

پس چه مى كردى كه اى، اى مرده ريگ‌

گفت من يك كس بدم ايشان گروه‌

با سلاح و با شجاعت با شكوه‌

گفت اگر در جنگ كم بودت اميد

نعره اى زن كاى كريمان برجهدى‌

گفت آن دم كارد بنمودند و تيغ‌

كه خمش ور نه كشيمت بى دريغ‌

آن زمان از ترس بستم من دهان‌

اين زمان هيهاى و فرياد و فغان‌

آن زمان بست آن دمم كه دم زنم‌

اين زمان چندان كه خواهى هى كنم‌

چونكه عمرت برد ديو فاضحه‌

بى نمك باشد اعوذ و فاتحه‌

گرچه باشد بى نمك اكنون حنين‌

هست غفلت بى نمك تر زآن يقين‌

همچنين هم بى نمك مى نال نيز

كه ذليلان را نظر كن اى عزيز

قادرى بى گاه باشد يا به گاه‌

از تو چيزى فوت كى شد اى اله‌

شاه لا تأسوا على ما فاتكم‌

كى شود از قدرتش مطلوب گم‌