شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٩٥ - متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى، و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شده، ماند پيش پادشاه، صد هزار از غنايم غيبى و عينى بدو رسيد از دولت و نظر آن شاه، مع تقرير بعضه

تا به كى عكس خيال لامعه‌

جهد كن تا گرددت اين واقعه‌

تا كه گفتارت ز حال تو بود

سير تو با پر و بال تو بود

چون گلو تنگ آورد بر ما جهان‌

خاك خوردى كاشكى حلق و دهان‌

اين دهان خود خاك خوارى آمده است‌

ليك خاكى را كه آن رنگين شده است‌

اين كباب و اين شراب و اين شكر

خاك رنگين است و نقشين اى پسر

چونكه خوردى و شد آنها لحم و پوست‌

رنگ لحمش داد و اين هم خاك كوست‌

هم ز خاكى بخيه بر گل مى زند

جمله را هم باز خاكى مى كند

هندو و قفچاق و رومى و حبش‌

جمله يك رنگ اند گور، خوش‌

تا بدانى كآن همه رنگ و نگار

جمله روپوش است و مكر و مستعار

رنگ باقى صبغة الله است و بس‌

غير آن بر بسته دان همچون جرس‌

رنگ صدق و رنگ تقوى يقين‌

تا ابد باقى بود بر عابدين‌

رنگ شك و رنگ كفران و نفاق‌

تا ابد باقى بود بر جان عاق‌

چون سيه رويى فرعون دغا

رنگ آن باقى و جسم او فنا

برق و فر روى خوب صادقين‌

تن فنا شد و آن به جا تا يوم دين‌

زشت آن زشت است و خوب آن خوب و بس‌

دائم آن ضحاك و اين اند عبس‌

خاك را رنگ و فن و سنگى دهد

طفل خويان را بر آن جنگى دهد

به فرمان كاوس جنگ آوريم‌

جهان بر بدانديش تنگ آوريم‌