شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٣٧٢ - جواب گفتن مسلمان آنچه ديد به يارانش جهود و ترسا و حسرت خوردن ايشان

پس مسلمان گفت اى ياران من‌

پيشم آمد مصطفى سلطان من‌

پس مرا گفت آن يكى بر طور تاخت‌

با كليم حق و نرد عشق باخت‌

وآن دگر را عيسى صاحب قران‌

برد بر اوج چهارم آسمان‌

خيز اى پس مانده ديده ضرر

بارى آن حلوا و يخنى را بخور

آن هنرمندان پر فن راندند

نامه اقبال و منصب خواندند

آن دو فاضل فضل خود دريافتند

با ملايك از هنر دربافتند

اى سليم گول واپس مانده هين‌

برجه و بر كاسه حلوا نشين‌

پس بگفتندش كه آنگه تو حريص‌

اى عجب خوردى ز حلوا و خبيص‌

گفت چون فرمود آن شاه مطاع‌

من كه بودم تا كنم زآن امتناع‌

تو جهود از امر موسى سركشى‌

گر بخواند در خوشى يا ناخوشى‌

تو مسيحى هيچ از امر مسيح‌

سر توانى تافت در خير و قبيح‌

من ز فخر انبيا سر چون كشم؟

خورده ام حلوا و اين دم سرخوشم‌

پس بگفتندش كه والله خواب راست‌

تو بديدى وين به از صد خواب ماست‌

خواب تو بيدارى است اى بوبطر

كه به بيدارى عيانستش اثر

در گذر از فضل و از جهدى‌[١] و فن‌

كار خدمت دارد و خلق حسن‌