شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٤١ - مثل

مثل‌

دانستن: شناختن.

عامى: كنايت از آنكه قدرت شناسايى خاصان را ندارد.

واى اگر بر عكس بودى ...: اگر او از نقص درون من آگاه بود و من نه. مضمون بيت نزديك به سروده سعدى است.

روى سخت: ستيزه رويى. كنايت از اصرار بر نپذيرفتن عيب خود.

اين سخن: تو عسس مرا احمق مى خوانى كه چرا براى گنج از بغداد به مصر آمدم اما خود مى دانم بخت بلند من بود كه مرا بدينجا راهنما شد.

اين مثل به مناسبت گفته طالب گنج است به عسس كه در بيت ٤٣٢٧ آمده بود. سالك بايد به سخن عامه وقع نگذارد و پى مقصود خويش گام بردارد.