شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٧ - سبب تأخير اجابت دعاى مؤمن

اى بسا مخلص كه نالد در دعا

تا رود دود خلوصش بر سما

تا رود بالاى اين سقف برين‌

بوى مجمر از انين المذنبين‌

پس ملايك با خدا نالند زار

كاى مجيب هر دعا وى مستجار

بنده مؤمن تضرع مى كند

او نمى داند بجز تو مستند

تو عطا بيگانگان را مى دهى‌

از تو دارد آرزو هر مشتهى‌

حق بفرمايد كه نه از خوارى اوست‌

عين تأخير عطا يارى اوست‌

حاجت آوردش ز غفلت سوى من‌

آن كشيدش موكشان در كوى من‌

گر بر آرم حاجتش او وا رود

هم در آن بازيچه مستغرق شود

گرچه مى نالد به جان يا مستجار

دل شكسته سينه خسته، گو بزار

خوش همى آيد مرا آواز او

وآن خدايا گفتن و آن راز او

وآنكه اندر لابه و در ماجرا

مى فريباند به هر نوعى مرا

طوطيان و بلبلان را از پسند

از خوش آوازى قفص در مى كنند

زاغ را و جغد را اندر قفص‌

كى كنند اين خود نيامد در قصص‌

پيش شاهد باز چون آيد دو تن‌

آن يكى كمپير و ديگر خوش ذقن‌

هر دو نان خواهند او زوتر فطير

آرد و كمپير را گويد كه گير

وان دگر را كه خوشستش قد و خد

كى دهد نان بل به تأخير افكند

گويدش بنشين زمانى بر گزند

كه به خانه نان تازه مى پزند

چون رسد آن نان گرمش بعد كد

گويدش بنشين كه حلوا مى رسد

هم بر اين فن دار دارش مى كند

وز ره پنهان شكارش مى كند

كه مرا كارى است با تو يك زمان‌

منتظر مى باش اى خوب جهان‌