شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٧٩ - مقالت برادر بزرگين

اى دلى كه جمله را كردى تو گرم‌

گرم كن خود را و از خود دار شرم‌

اى زبان كه جمله را ناصح بدى‌

نوبت تو گشت از چه تن زدى‌

اى خرد كو پند شكر خاى تو

دور توست اين دم چه شد هيهاى تو

اى ز دل ها برده صد تشويش را

نوبت تو شد بجنبان ريش را

از غرى ريش ار كنون دزديده اى‌

پيش از اين بر ريش خود خنديده اى‌

وقت پند ديگرانى هاى هاى‌

در غم خود چون زنانى واى واى‌

چون به درد ديگران درمان بدى‌

درد مهمان تو آمد تن زدى‌

بانگ بر لشكر زدن بد ساز تو

بانگ بر زن چه گرفت آواز تو

آنچه پنجه سال بافيدى به هوش‌

زآن نسيج خود بغلتاقى بپوش‌

از نوايت گوش ياران بود خوش‌

دست بيرون آر و گوش خود بكش‌

سر بدى پيوسته خود را دم مكن‌

پا و دست و ريش و سبلت گم منك‌

بازى آن توست بر روى بساط

خويش را در طبع آر و در نشاط

وقت آن شد اى شه مكتوم سير

كز كرم ريشى بجنبانى به خير