شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٣ - سؤال از مرغى كه بر سر ربض شهرى نشسته باشد سر او فاضل تر است و عزيزتر و شريف تر و مكرم تر، و جواب دادن واعظ سائل را به قدر فهم او

آن ملايك جمله عقل و جان بدند

جان نو آمد كه جسم آن بدند

از سعادت چون بر آن جان برزدند

همچو تن آن روح را خادم شدند

آن بليس از جان از آن سر برده بود

يك نشد با جان كه عضو مرده بود

چون نبودش آن، فداى آن نشد

دست بشكسته مطيع جان نشد

جان نشد ناقص گر آن عضوش شكست‌

كآن به دست اوست تواند كرد هست‌

سر ديگر هست كو گوش دگر

طوطيى كو مستعد آن شكر

طوطيان خاص را قندى است ژرف‌

طوطيان عام از آن خور بسته طرف‌

كى چشد درويش صورت زآن زكات‌

معنى است آن نه فعولن فاعلات‌

از خر عيسى دريغش نيست قند

ليك خر آمد به خلقت كه پسند

قند خر را گر طرب انگيختى‌

پيش خر قنطار شكر ريختى‌

معنى نختم على افواههم‌

اين شناس اين است رهرو را مهم‌

تاز راه خاتم پيغمبران‌

بوك برخيزد ز لب ختم گران‌

ختم هايى كانبيا بگذاشتند

آن به دين احمدى برداشتند

قفل هاى ناگشاده مانده بود

از كف انا فتحنا برگشود

او شفيع است اين جهان و آن جهان‌

اين جهان زى دين و آنجا زى جنان‌

تا ملك بى خود شد از تدريس او

قدس ديگر يافت از تقديس او

آن گشاديشان كز آدم رو نمود

در گشاد آسمان هاشان نبود