شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٢٨ - حكايت شب دزدان كه سلطان محمود شب در ميان ايشان افتاد كه من يكى ام از شما و بر احوال ايشان مطلع شدن الى آخره

چون قضاى حق رضاى بنده شد

حكم او را بنده اى خواهنده شد

عارف از معروف بس درخواست كرد

كاى رقيب ما تو اندر گرم و سرد

اى مشير ما تو اندر خير و شر

از اشارت هات دل مان بى خبر

اى يرانا لا نراه روز و شب‌

چشم بند ما شده ديد سبب‌

چشم من از چشم‌ها بگزيده شد

تا كه در شب آفتابم ديده شد

لطف معروف تو بود آن اى بهى‌

پس كمال البر فى اتمامه‌

يا رب اتمم نورنا فى الساهره‌

وانجنا من مفضحات قاهره‌

يار شب را روز مهجورى مده‌

جان قربت ديده را دورى مده‌

بعد تو مرگى است با درد و نكال‌

خاصه بعدى كه بود بعد الوصال‌

آنكه ديده استت مكن ناديده اش‌

آب زن بر سبزه باليده اش‌

من نكردم لاابالى در روش‌

تو مكن هم لاابالى در خلش‌

هين مران از روى خود او را بعيد

آنكه او يك بار آن روى تو ديد

ديد روى جز تو شد غل گلو

كل شى‌ء ما سوى الله باطل‌

باطل اند و مى نمايندم رشد

زآنكه باطل باطلان را مى كشد

ذره ذره كاندرين ارض و سماست‌

جنس خود را هر يكى چون كهرباست‌

معده نان را مى كشد تا مستقر

مى كشد مر آب را تف جگر

چشم، جذاب بتان زين كوى ها

مغز، جويان از گلستان بوى ها

زآنكه حس چشم آمد رنگ كش‌

مغز و بينى مى كشد بوهاى خوش‌

زين كشش ها اى خداى رازدان‌

تو به جذب لطف خود مان ده امان‌

غالبى بر جاذبان اى مشترى‌

شايد ار درماندگان را واخرى‌