شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ١٩٣ - حكايت آن رنجور كه طبيب در او اوميد صحت نديد

آن يكى رنجور شد سوى طبيب‌

گفت نبضم را فرو بين اى لبيب‌

كه ز نبض اگه شوى بر حال دل‌

كه رگ دست است با دل متصل‌

چونكه دل غيب است خواهى زو مثال‌

زو بجو كه با دلستش اتصال‌

باد پنهان است از چشم اى امين‌

در غبار و جنبش برگش ببين‌

كز يمين است او وزان يا از شمال‌

جنبش برگت بگويد وصف حال‌

مستى دل از را نمى دانى كه كو

وصف او از نرگس مخمور جو

چون ز ذات حق بعيدى وصف ذات‌

باز دانى از رسول و معجزات‌

معجزاتى و كراماتى خفى‌

بر زند بر دل ز پيران صفى‌

كه درونشان صد قيامت نقد هست‌

كمترين آنكه شود همسايه مست‌

پس جليس الله گشت ان نيكبخت‌

كو به پهلوى سعيدى برد رخت‌

معجزه كآن بر جمادى زد اثر

يا عصا يا بحر يا شق القمر

گر تو را بر جان زند بى واسطه‌

متصل گردد به پنهان رابطه‌

بر جمادات آن اثرها عاريه است‌

از پى روح خوش متواريه است‌

تا از آن جامد اثر گيرد ضمير

حبذا نان بى هيولاى خمير