شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٨٥ - حكايت آن عاشق كه شب بيامد بر اميد وعده معشوق، بد آن وثاقى كه اشارت كرده بود، و بعضى از شب منتظر ماند و خوابش بربود معشوق آمد بهر انجاز وعده، او را خفته يافت جيبش پر جوز كورد و او را خفته گذاشت و بازگشت

عاشقى بوده است در ايام پيش‌

پاسبان عهد اندر عهد خويش‌

سال ها در بند وصل ماه خود

شاهمات و مات شاهنشاه خود

عاقبت جوينده يابنده بود

كه فرج از صبر زاينده بود

گفت روزى يار او كامشب بيا

كه بپختم از پى تو لوبيا

در فلان حجره نشين تا نيم شب‌

تا بيايم نيم شب من بى طلب‌

مرد قربان كرد و نان ها بخش كرد

چون پديد آمد مهش از زير گرد

شب در آن حجره نشست آن گرمدار

بر اميد وعده آن يار غار

بعد نصف الليل آمد يار او

صادق الوعدانه آن دلدار او

عاشق خود را فتاده خفته ديد

اندكى از آستين او دريد

گردكانى چندش اندر جيب كرد

كه تو طفلى گير اين مى باز نرد

چون سحر از خواب عاشق بر جهيد

آستين و گردكان ها را بديد

گفت شاه ما همه صدق و وفاست‌

آنچه بر ما مى رسد آن هم زماست‌