شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٧٣ - مثل

عارفى پرسيد از آن پيش كشيش‌

كه توى خواجه مسن تر يا كه ريش‌

گفت نه من پيش از او زاييده ام‌

بى ز ريشى بس جهان را ديده ام‌

گفت ريشت شد سپيد از حال گشت‌

خوى زشت تو نگرديده است وشت‌

او پس از تو زاد و از تو بگذريد

تو چنين خشكى ز سوداى ثريد

تو بر آن رنگى كه اول زاده اى‌

يك قدم زآن پيش تر ننهاده اى‌

همچنان دوغى ترش در معدنى‌

خود نگردى زو مخلص روغنى‌

هم خميرى خمر طينه درى‌

گرچه عمرى در تنور آذرى‌

چون حشيشى پا به گل بر پشته اى‌

گرچه از باد هوس سرگشته اى‌

همچو قوم موسى اندر حر تيه‌

مانده اى بر جاى چل سال اى سفيه‌

مى روى هر روز تا شب هر وله‌

خويش مى بينى در اول مرحله‌

نگذرى زين بعد سيصد ساله تو

تا كه دارى عشق آن گوساله تو

تا خيال عجل از جانشان نرفت‌

بد بر ايشان تيه چون گرداب زفت‌

غير اين عجلى كزو يابيده اى‌

بى نهايت لطف و نعمت ديده اى‌

گاو طبعى، زآن نكويى هاى زفت‌

از دلت در عشق اين گوساله رفت‌

بارى اكنون تو ز هر جزوت بپرس‌

صد زبان دارند اين اجزاى خرس‌

ذكر نعمت هاى رزاق جهان‌

كه نهان شد آن در اوراق زمان‌

روز و شب افسانه جويانى تو چست‌

جزو جزو تو فسانه گوى توست‌