شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٦٦ - آمدن نايب قاضى ميان بازار و خريدارى كردن صندوق را از جوحى الى آخره

نايب آمد گفت صندوقت به چند

گفت نهصد بيشتر زر مى دهند

من نمى آيم فروتر ازهزار

گر خريدارى گش كيسه بيار

گفت شرمى دار اى كوته نمد

قيمت صندوق خود پيدا بود

گفت بى رؤيت شرى خود فاسدى است‌

بيع ما زير گليم؟ اين راست نيست‌

برگشايم گر نمى ارزد مخر

تا نباشد بر تو حيفى اى پدر

گفت اى ستار بر مگشاى راز

سر ببسته مى خرم با من بساز

ستر كن تا بر تو ستارى كنند

تا نبينى آمنى بر كس مخند

بس در اين صندوق چون تو مانده اند

خويش را اندر بلا بنشانده اند

آنچه بر تو خواه آن باشد پسند

بر دگر كس آن كن از رنج و گزند

زآنكه بر مرصاد حق و اندر كمين‌

مى دهد پاداش پيش از يوم دين‌

آن عظيم العرش عرش او محيط

تخت دادش بر همه جان ها بسيط

گوشه عرشش به تو پيوسته است‌

هين مجنبان جز به دين و داد دست‌

تو مراقب باش بر احوال خويش‌

نوش بين در داد و بعد از ظلم نيش‌

گفت آرى اينچه كردم استم است‌

ليك هم مى دان كه بادى اظلم است‌

گفت نايب يك به يك ما بادييم‌

با سواد وجه اندر شادييم‌

همچو زنگى كو بود شادان و خوش‌

او نبيند غير او بيند رخش‌

ماجرا بسيار شد در من يزيد

داد صد دينار و آن از وى خريد

هر دمى صندوقيى اى بد پسند

هاتفان و غيبيانت مى خرند