شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٥٩ - مدافعه امرا آن حجت را به شبهه جبريانه و جواب دادن شاه ايشان را

پس بگفتند آن اميران كين فنى است‌

از عنايت هاش كار جهد نيست‌

قسمت حق است مه را روى نغز

داده بخت است گل را بوى نغز

گفت سلطان بلكه آنچ از نفس زاد

ريع تقصير است و دخل اجتهاد

ورنه آدم كى بگفتى با خدا

ربنا إنا ظلمنا نفسنا

خود بگفتى كين گناه از نفس بود

چون قضا اين بود حزم ما چه سود

همچو ابليسى كه گفت اغويتنى‌

تو شكستى جام و ما را مى زنى‌

بل قضا حق است و جهد بنده حق‌

هين مباش اعور چو ابليس خلق‌

در تردد مانده ايم اند دو كار

اين تردد كى بود بى اختيار

اين كنم يا آن كنم او كى گود

كه دو دست و پاى او بسته بود

هيچ باشد اين تردد بر سرم‌

كه روم در بحر يا بالا پرم‌

اين تردد هست كه موصل روم‌

يا براى سحر تا بابل روم‌

پس تردد را ببايد قدرتى‌

ورنه آن خنده بود بر سبلتى‌

بر قضا كم نه بهانه اى جوان‌

جرم خود را چون نهى بر ديگران‌

خون كند زيد و قصاص او به عمرو

مى خورد عمرو و بر احمد حد خمر

گرد خود بر گرد و جرم خود ببين‌

جنبش از خود بين و از سايه مبين‌

كه نخواهد شد غلط پاداش مير

خصم را مى داند آن مير بصير