شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٤٤ - جواب گفتن آن قاضى صوفى را

پس چنان بحرى كه در هر قطر آن‌

از بدن ناشى تر آمد عقل و جان‌

كى بگنجد در مضيق چند و چون‌

عقل كل آنجاست از لا يعلمون‌

عقل گويد مر جسد را كاى جماد

بوى بردى هيچ از آن بحر معاد

جسم گويد من يقين سايه توام‌

يارى از سايه كه جويد جان عم‌

عقل گويد كين نه آن حيرت سراست‌

كه سزا گستاخ تر از ناسزاست‌

اندر اينجا آفتاب انورى‌

خدمت ذره كند چون چاكرى‌

شير اين سو پيش آهو سر نهد

باز اينجا نزد تيهو پر نهد

اين تو را باور نيايد مصطفى‌

چون ز مسكينان همى جويد دعا

گر بگويى از پى تعليم بود

عين تجهيل از چه رو تفهيم بود

بلكه مى داند كه گنج شاهوار

در خرابى ها نهد آن شهريار

بدگمانى نعل معكوس وى است‌

گرچه هر جزويش جاسوس وى است‌

بل حقيقت در حقيقت غرقه شد

زين سبب هفتاد بل صد فرقه شد

با تو قلماشيت خواهم گفت هان‌

صوفيا خوش پهن بگشا گوش جان‌

مر تو را هر زخم كآيد ز آسمان‌

منتظر مى باش خلعت بعد آن‌

كو نه آن شاه است كت سيلى زند

پس نبخشد تاج و تخت مستند

جمله دنيا را پر پشه بها

سيليى را رشوت بى منتها

گردنت زين طوق زرين جهان‌

چست در دزد و ز حق سيلى ستان‌

آن قفاها كانبيا برداشتند

زآن بلا سرهاى خود افراشتند

ليك حاضر باش در خود اى فتى‌

تا به خانه او بيابد مر تو را

ورنه خلعت را برد او باز پس‌

كه نيابيدم به خانه هيچ كس‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)