شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧٢٤

آنچنانكه گفت مادر بچه را[١] گر خيالى آيدت در شب فرا

يا به گورستان و جاى سهمگين‌

تو خيالى بينى اسود پر ز كين‌

دل قوى دار و بكن حمله بر او

او بگرداند ز تو در حال رو

گفت كودك آن خيال ديووش‌

گر بدو اين گفته باشد مادرش‌

حمله آرم افتد اندر گردنم‌

ز امر مادر پس من آنگه چون كنم؟

تو همى آموزيم كه چست ايست‌

آن خيال زشت را هم مادرى است‌

ديو[٤] و مردم را ملقن آن يكى است‌

غالب از وى گردد ار خصم اندكى است‌

تا كدامين سوى باشد آن يواش‌

الله الله رو تو هم زآن سوى باش‌

گفت اگر از مكر نآيد در كلام‌[٥] حيله را دانسته باشد آن همام‌

سر او را چون شناسى راست گو

گفت من خامش نشينم پيش او

صبر را سلم كنم سوى درج‌

تا برآيم صبر مفتاح الفرج‌

ور بجوشد در حضورش از دلم‌

منطقى بيرون از اين شادى وغم‌

من بدانم كو فرستاد آن به من‌

از ضمير چون سهيل اندر يمن‌

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)

سألتُ حبيبى الوصلَ منه دُعابَةً

و أعْلَمُ أنَّ الوصل ليس يكونُ‌

فمَاسَ دلالًا و ابتهاجاً و قال لى‌

برفقٍ مجيباً( ما سألتَ يَهُونُ)