شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٨٨ - متوفى شدن بزرگين از شه زادگان و آمدن برادر ميانين به جنازه برادر كه آن كوچكين صاحب فراش بود از رنجورى، و نواختن پادشاه ميانين را تا او هم لنگ احسان شده، ماند پيش پادشاه، صد هزار از غنايم غيبى و عينى بدو رسيد از دولت و نظر آن شاه، مع تقرير بعضه

گلشنى كز بقل رويد يك دم است‌

گلشنى كز عقل رويد خرم است‌

گلشنى كز گل دمد گردد تباه‌

گلشنى كز دل دمد وا فرحتاه‌

علم هاى بامزه دانسته مان‌

زآن گلستان يك دو سه گلدسته دان‌

زآن زبون اين دو سه گلدسته ايم‌

كه در گلزار بر خود بسته ايم‌

آنچنان مفتاح ها هر دم به نان‌

مى فتد اى جان دريغا از بنان‌

ور دمى هم فارغ آرندت ز نان‌

گرد چادر گردى و عشق زنان‌

باز استسقات چون شد موج زن‌

ملك شهرى بايدت پر نان و زن‌

مار بودى اژدها گشتى مگر

يك سرت بود، اين زمانى هفت سر

اژدهاى هفت سر دوزخ بود

حرص تو دانه است و دوزخ فخ بود

دام را بدران بسوزان دانه را

باز كن درهاى نو اين خانه را

چون تو عاشق نيستى اى نر گدا

همچو كوهى بى خبر دارى صدا

كوه را گفتار كى باشد ز خود

عكس غير است آن صدا اى معتمد

گفت تو زآن سان كه عكس ديگرى است‌

جمله احوالت بجز هم عكس نيست‌

خشم و ذوقت هر دو عكس ديگران‌

شادى قواده و خشم عوان‌

آن عوان را آن ضعيف آخر چه كرد

كه دهد او را به كينه زجر و درد

تا به كى عكس خيال لامعه‌

جهد كن تا گرددت اين واقعه‌

تا كه گفتارت ز حال تو بود

سير تو با پر و بال تو بود

صيد گيرد تير هم با پر غير

لاجرم بى بهره است از لحم طير

باز صيد آرد به خود از كوهسار

لاجرم شاهش خوراند كبك و سار