شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٧١١ - كرامات شيخ شيبان راعى قدس الله روحه العزيز

همچو شيبان راعى از گرگ عنيد[١] وقت جمعه بر رعا خط مى كشيد

تا برون نايد از آن خط گوسفند

نه درآيد گرگ و دزد با گزند

بر مثال دايره تعويذ هود

كاندر آن صرصر امان آل بود

هشت روزى اندر اين خط تن زنيد

وز برون مثله تماشا مى كنيد

بر هوا بردى فكندى بر حجر

تا دريدى لحم و عظم از همدگر

يك گره را بر هوا درهم زدى‌

تا چو خشخاش استخوان ريزان شدى‌

آن سياست را كه لرزيد آسمان‌

مثنوى اندر نگنجد شرح آن‌

گر به طبع اين مى كنى اى باد سرد

گرد خط و دايره آن هود گرد

اى طبيعى فوق طبع اين ملك بين‌

يا بيا و محو كن از مصحف اين‌

مقريان را منع كن بندى بنه‌

يا معلم را بمال و سهم ده‌

عاجزى و خيره كين عجز از كجاست‌

عجز تو تابى از آن روز جزاست‌

عجزها دارى تو در پيش اى لجوج‌

وقت شد پنهانيان را نك خروج‌

خرم آن كين عجز و حيرت قوت اوست‌

در دو عالم خفته اندر ظل دوست‌

هم در آخر هم در آخر عجز ديد[٢] مرده شد دين عجايز را گزيد

چون زليخا يوسفش بر وى بتافت‌

از عجوزى در جوانى راه يافت‌

زندگى در مردن و در محنت است‌

آب حيوان در درون ظلمت است‌