شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢١٥ - ليس للماضين هم الموت انما لهم حسرة الفوت

راست گفته است آن سپهدار بشر

كه هر آنكه كرد از دنيا گذر

نيستش درد و دريغ و غبن موت‌

بلكه هستش صد دريغ از بهر فوت‌

كه چرا قبله نكردم مرگ را

مخزن هر دولت و هر برگ را

قبله كردم من همه عمر از حول‌

آن خيالاتى كه گم شد در اجل‌

حسرت آن مردگان از مرگ نيست‌

زآنست كاندر نقش ها كرديم ايست‌

ما نديديم اين كه آن نقش است و كف‌

كف ز دريا جنبد و يابد علف‌

چونكه بحر افكند كف ها را به بر

تو به گورستان رو آن كف ها نگر

پس بگو كو جنبش و جولانتان‌

بحر افكنده است در بحرانتان‌

تا بگويندت به لب نى بل به حال‌

كه ز دريا كن نه از ما اين سؤال‌

نقش چون كف كى بجنبد بى ز موج‌

خاك بى بادى كجا آيد بر اوج‌

چون غبار نقش ديدى باد بين‌

كف چو ديدى قلزم اينجاد بين‌

هين ببين كز تو نظر آيد به كار

باقيت شحمى و لحمى پود و تار

شحم تو در شمع ها نفزود تاب‌

لحم تو مخمور را نآمد كبابد

در گداز اين جمله تن را در بصر

در نظر رو در نظر رو در نظر

زين بفرموده است آن آگه رسول‌

كه هر آنكه مرد و كرد از تن نزول‌