شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٢٩ - رجوع كردن به قصه آن شخص كه به او گنج نشان دادند به مصر و بيان تضرع او از درويشى به حضرت حق

مرد ميراثى چو خورد و شد فقير

آمد اندر يا رب و گريه و نفير

خود كه كوبد اين در رحمت نثار

كه نيابد در اجابت صد بهار

خواب ديد او هاتفى گفت او شنيد

كه غناى تو به مصر آيد پديد

رو به مصر آنجا شود كار تو راست‌

كرد كديت را قبول او مرتجاست‌

در فلان موضع يكى گنجى است زفت‌

در پى آن بايدت تا مصر رفت‌

بى درنگى هين ز بغداد اى نژند

رو به سوى مصر و منبت گاه قند

چون ز بغداد آمد او تا سوى مصر

گرم شد پشتش چو ديد او روى مصر

بر اميد وعده هاتف كه گنج‌

يابد اندر مصر بهر دفع رنج‌

در فلان كوى و فلان موضع دفين‌

هست گنجى سخت نادر بس گزين‌

ليك نفقه اش بيش و كم چيزى نماند

خواست دقى بر عوام الناس راند

ليك شرم و همتش دامن گرفت‌

خويش را در صبر افشردن گرفت‌

باز نفسش از مجاعت بر طپيد

ز انتجاع و خواستن چاره نديد

گفت شب بيرون روم من نرم نرم‌

تا ز ظلمت نايدم در كديه شرم‌

همچو شبكوكى كنم شب ذكر و بانگ‌

تا رسد از بام هاام نيم دانگ‌

اندر اين انديشه بيرون شد به كوى‌

واندرين فكرت همى شد سو به سوى‌

يك زمان مانع همى شد شرم و جاه‌

يك زمانى جوع مى گفتش بخواه‌

پاى پيش و پاى پس تا ثلث شب‌

كه بخواهم يا بخسبم خشك لب‌