شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٦٣٠ - رجوع كردن به قصه آن شخص كه به او گنج نشان دادند به مصر و بيان تضرع او از درويشى به حضرت حق

رحمت نثار: رحتى كه براى همگان است.

صد بهار: كنايت از پذيرفته شدن دعا و برخوردارى از لطف خدا.

مرتجا: مرتجى: اميد بسته. كه بدو اميدوارند. (او- خدا- اميد بسته همگان است.) مصر و منبت گاه قند: قند مصرى نوعى قند لطيف بوده است.

نفقه اش: نقدينه (مرد مسافر). آنچه از نقد همراه داشت.

دق: معرب دك گدايى.

دق بر عوام الناس راندن: از همگان گدايى كردن.

انتجاع: چيزى طلب كردن. بخشش خواستن.

شبكوك: انقروى آن را مرغى معنى كرده است كه به شب پرواز كند. اما در برهان قاطع و به نقل از آن در لغت نامه، گدايى كه شب بر بلندى ها رود و به آواز بلند مردم محله را دعا كند، معنى شده.

خشك لب: كنايت از تهى دست.