شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٤٥٠ - آمدن جفعر رضى الله عنه به گرفتن قلعه، به تنهايى و مشورت كردن ملك آن قلعه در دفع او، و گفتن آن وزير ملك را كه زنهار تسليم كن و از جهل تهور مكن كه اين مرد مؤيد است و از حق جمعيت عظيم دارد در جان خوييش الى آخره

چونكه جعفر رفت سوى قلعه اى‌

قلعه پيش كام خشكش جرعه اى‌

يك سواره تاخت تا قلعه به كر

تا در قلعه ببستند از حذر

زهره نه كس را كه پيش آيد به جنگ‌

اهل كشتى را چه زهره با نهنگ؟

روى آورد آن ملك سوى وزير

كه چه جاره است اندر اين وقت؟ اى مشير

گفت آنكه ترك گويى كبر و فن‌

پيش او آيى به شمشير و كفن‌

گفت آخر نه يكى مردى است فرد؟

گفت منگر خوار در فردى مرد

چشم بگشا قلعه را بنگر نكو

همچو سيماب است لرزان پيش او

شسته در زين آنچنان محكم پى است‌

گوييا شرقى و غربى با وى است‌

چند كس همچون فدايى تاختند

خويشتن را پيش او انداختند

هر يكى را او به گرزى مى فكند

سرنگوسار اندر اقدام سمند

داده بودش صنع حق جمعيتى‌

كه همى زد يك تنه بر امتى‌

چشم من چون ديد روى آن قباد

كثرت اعداد از چشمم فتاد

اختران بسيار و خورشيد ار يكى است‌

پيش او بنياد ايشان مندكى است‌

گر هزاران موش پيش آرند سر

گربه را نه ترس باشد نه حذر

كى به پيش آيند موشان اى فلان‌

نيست جمعيت درون جانشان‌