شرح مثنوى - شهيدى، سید جعفر - الصفحة ٢٨١ - باقى قصه فقير روزى طلب بى واسطه كسب
[حكايت فقير روزى طلب بى واسطه كسب]
باقى قصه فقير روزى طلب بى واسطه كسب
|
آن يكى بيچاره مفلس ز درد |
كه ز بى چيزى هزاران زهر خورد |
|
|
لابه كردى در نماز و در دعا |
كاى خداوند و نگهبان رعا |
|
|
بى ز جهدى آفريدى مر مرا |
بى فن من روزيم ده زين سرا |
|
|
پنج گوهر داديم در درج سر |
پنج حس ديگرى هم مستتر |
|
|
لا يعد اين داد و لا يحصى ز تو |
من كليلم از بيانش شرمرو |
|
|
چونكه در خلاقيم تنها توى |
كار رزاقيم تو كن مستوى |
|
باقى قصه: براى اطلاع از قصه مشابه نگاه كنيد به: بيت ١٤٤٩/ ٣.
زهر خوردن: كنايت از آزار بسيار ديدن.
رعا: رعاء: جمع راعى: والى، سرپرست، شبان. ولى مولانا آن را به معنى گوسفندان به كار برده است.
|
همچو شيبان راعى از گرگ عنيد |
وقت جمعه بر رعا خط مى كشيد |
|
و رعا در اين بيت كنايت از بندگان است كه در تعهد و تكفل اويند.
پنج گوهر: حس هاى پنجگانه ظاهرى.
پنج حس مستتر:
|
پنج حسى هست جز اين پنج حس |
آن چو زر سرخ و اين حس ها چو مس |
|
لا يعد و لا يحصى: بى شمار. كه شمرده نشود و به حساب نيايد (از بسيارى).
كليل: كند زبان. (چون تو مرا به قدرت خود آفريده اى به قدرت خود هم روزيم ده.)